یک مطلب فرهنگی بخوانیم...

شاخص رفتاری در میان ایرانیان اصیل احترام وافر به دیگران است. محترم شمردن و کنشی سرشار از احترام درقبال دیگران داشتن نشان والامنشی و بزرگزادگی در میان ایرانیان اصیل بوده و است. از این رو میهمانان، خانمها، کودکان، کهنسالان، بزرگترها، کوچکترها، دوستان، همسایگان، آشنایان و غریبان جایگاهی ویژه داشته و دارند.
بطور کلی اساس روابط اجتماعی در میان ایرانیان اصیل، به جای گذاشتن رد خوش و ماندگار در اذهان است. رعایت این اساس برای آقایان واجب است و برای خانمها تأکید یا لزومی وجود ندارد. بعبارت بهتر رعایت این اساس برای آقایان واجب و برای خانمها حُسنی غیرواجب است.

ممکن است عده‌ای متذکر شوند که فلان ادیب یا علیم که از کشوری دیگر به ایران آمده و در این دیار دست به نطق و قلم شده، نقل کرده‌ای نغض دارد که از فلان شاعر ایرانی غنی‌تر است. دو نکته در این خصوص حائز اهمیت است:
۱. فلان ادیب یا علیم بواسطه محیط جدیدش یعنی ایران چنین شخصیت پر و پیمانی یافته که چنین هم نقل کرده وگرنه همدیاران سبکسرش در موطنش حی و حاضرند و خودش نیز تا قبل از نقل مکان به ایران گزارشات سفاهتش موجود است.
۲. موضوعیت در نقل و عمل مسئله‌ی مهمی ست. فردی در ارتباط با مدفوع رساله مینویسد و دیگری در مورد آب. مسلماً لحن و کلمات بکار رفته در دو رساله بواسطه موضوعیت متفاوتند. برای مثال فلان شاعر ایرانی مانند فردوسی عظیم شأن موضوعیت و به طبع آن‌ لحنی حماسی دارد. هر لحن و کلامی بار معنایی خودش را دارد و نمی‌توان به چیزی که خوب نیست توصیفات نیکو چسباند و عکس آن نیز صادق است. خوبی را نمی‌توان با توصیفات نکوهیده معرفی نمود. برای همین است که مقوله‌ی سبک و دسته‌بندی بوجود می‌آید. برای مثال شاهنامه از شاهکارهای ادبیات و تاریخ جهان، شاخص بینظیری جهت بررسی آثار حماسی ست.
از نمونه‌های کلامی ایرانیان اصیل که بین‌شان رایج است چند مثال زیر است:
سلام: سلامتی و شادباش
خوبید؟: به لطف وجود شما
کم پیدایید: زیر سایه‌ی شما
ببخشید به شما خوردم: نفس بهار اومد
ببخشید پشتم به شما ست: گل پشت و رو نداره
بفرمایید میل کنید: نمک پرورده ایم
تشریف بیاورید: مشرف میشویم

🖋به قلم سردبیر